Tot mijn eigen verbazing is het al van november geleden dat ik nog geblogt heb.
Redens daarvoor gaan van weinig inspiratie tot omwille van het tekort aan reacties.
Nu laat ik maar weer eens aanknopen met een nieuwe post.
In het legendarisch muziekkorps van vijve spelen we nu ryde of the valkyries van Wagner.
Een knaller van een stuk en die vooral bekend is uit een legendarische film apocalyps Now (mensen die niet weten waar ik het over heb zeker eens zien!). Zowaar een echt top stuk in het muziekje van Vijve. We moeten er wel bij zeggen dat het gaat over een arrangement ... een mens kan niet alles willen me dunkt.
Let bij volgend stuk trouwens op de leuke trombone en hoornpartituur. Nu nog wat beter trombone leren spelen en alles komt in orde.
Dit stuk gaf me wat inspiratie om enkele van de betere stukken te laten zien die we al hebben gespeeld in de Fanfare.
1 die zeker bij mijn favorieten hoort is deze Marsch of the belgian paratroopers.
En zoals de naam het zegt is dit stuk het officieel stuk van de Belgische para's.
Heel erg leuk stuk om te spelen. Het stuk ontstond toen Leemans op het einde van wo 1 werd gevraagd een stuk te schrijven. Dit werd nooit afgewerkt maar na de 2de wereld oorlog werd hem hetzelfde gevraagd en heeft hij het stuk toch nog afgewerkt
En de volgende is echt een fantastisch iets. Plaats van gebeuren: de trombone sectie tijdens het waregem wordt stad optreden. Fantastisch om dat tussenstuk (vanaf 1.09) te spelen met een 25-30 tal trombonen. Ik was dan nog een minitrombone (nja nu ook nog... :)). Het was echt een mooi voorbeeld hoe je met muziek in een oogwenk mensen die elkaar niet kennen kunt verbinden. (En je kunt je trouwens wel voorstellen dat die lage noten aan 2.22 ook best wel leuk waren.)
Het volgende stuk is waarschijnlijk muzikaal een van onze betere. Music from the gladiator. Er zaten daar stukken tussen die werkelijk onwaarschijnlijk mooi zijn. Opnieuw een arrangement maar toch. verschillende stukken werden in het stuk gegoten. Iets wat me normaal enorm irriteerd maar ditmaal stoorde het me niet. Duurt 10 minuten maar echt een aanrader als je van filmmuziek houdt. Vanaf 2.25 trouwens 1 van mijn favo momenten dat ik ooit heb gespeeld.
Voila en hiermee zijn we weer vertrokken voor hopelijk heel wat meer nieuws rond wat ik allemaal zie en hoor in dezen wereldbol
p.s. srry voor typo's ik heb geen zin in overlezen.
C.U. nog meer "klassieke" muziek
zondag 15 februari 2009
zondag 23 november 2008
To do list
Iets dat zeker nog op mijn to do for I die list staat is gaan cruisen in America.
Lkkr aan het knallen met een muscle car met op de achterzetel zittend op de hoofdleuning 2 maten met gitaren...
iets die er zeker bijhoord is de soundtrack daarom geef ik enkele voorstellen en jullie moeten me maar laten weten welke jullie het meest vinden passen voor de roadmovie.
Grote keuze uit klassiekers en wat minder klassiekers (maar toch veel klassiekers!)
1: The Cramps - Human Fly
2: Golden Earing - Radar Love
3: Steppenwolf - Born to be wild
4: Black Sabbath - Paranoid
p.s. in Belgie opgenomen ;)
5: Cardigans - Favourite game
6: Madness - One Step beyond
Het liedje begint pas na 35 sec dus
7: Ram jam - Black Betty
8: Bruce Springsteen - Born in the Usa
9: Eric Clapton - Cocaine
10: Cake - The Distance
Voila
Als je wil mag je volgend lijstje invullen
Naam:
Nummer 1 : (5punten)
Nummer 2 : (3Punten)
Nummer 3 : (1punt)
Zo nu hopen op veel reactie zodat we een mooi beeld hebben.
Spread the word!!!
Lkkr aan het knallen met een muscle car met op de achterzetel zittend op de hoofdleuning 2 maten met gitaren...
iets die er zeker bijhoord is de soundtrack daarom geef ik enkele voorstellen en jullie moeten me maar laten weten welke jullie het meest vinden passen voor de roadmovie.
Grote keuze uit klassiekers en wat minder klassiekers (maar toch veel klassiekers!)
1: The Cramps - Human Fly
2: Golden Earing - Radar Love
3: Steppenwolf - Born to be wild
4: Black Sabbath - Paranoid
p.s. in Belgie opgenomen ;)
5: Cardigans - Favourite game
6: Madness - One Step beyond
Het liedje begint pas na 35 sec dus
7: Ram jam - Black Betty
8: Bruce Springsteen - Born in the Usa
9: Eric Clapton - Cocaine
10: Cake - The Distance
Voila
Als je wil mag je volgend lijstje invullen
Naam:
Nummer 1 : (5punten)
Nummer 2 : (3Punten)
Nummer 3 : (1punt)
Zo nu hopen op veel reactie zodat we een mooi beeld hebben.
Spread the word!!!
donderdag 20 november 2008
Wel, do you feel connected...? (bis)
Eerst en vooral me even veronschuldigen voor het klakkeloos overnemen van de titel maarja deze post is dan ook ter reactie op de blogpost van pj (http://pseynaeve.blogspot.com/)
Het wordt dan ook een post waarvan sommige zullen denken. "he dat is Pj zijn idee gewoon anders verwoord, hij doet hem gewoon na"
Denk ervan wat je wilt dit is mijn mening ( en deels ook die van Pj me dunkt)
Wat doet muziek met je, wat voor gevoel brengt het bij je op en wat doe je met dat gevoel. Of je nu een vooral geel kleurtje hebt een zwart een blank of wat dan ook muziek doet iets met je. Wat uniek is aan muziek is dat 1 bepaald nummer je kan doen genieten, je doen een traan laten en lachen tegelijk. Dat doet niks anders met je... een vrouw misschien maar dat is voor een andere keer.
Nummers die voor mij een speciale betekenis hebben.
Baker street ( Gerry Rafferty) doet me steeds terug denken aan mijn hele jonge jaren. Ik weet niet waarom maar het is er. Misschien heb ik het gehoord als 5 jarige ukkie wie zal het zeggen. Nog zo'n nummer is in the shadows (The Ramsus) zal me voor eeuwig doen terug denken aan dat memorabel aspiweekend in de ardennen. Het blijft me kippevel bezorgen. Ja het doet me lachen en wenen tegelijk...
Het is pas sinds dit jaar dat ik echt de waarde van muziek leer kennen. Hiervoor werd ik kwaad, gefrustreerd ja zelfs misnoegd als we weer een zoveelste saai vervelend stuk spelen in het muziek. Gevolg was totaal rampzalige prestatie zonder enige overtuiging. Enige reden dat ik ging was voor de mensen daar. Nu? Volledig omgedraaid. Wat muzikanten betreft vind ik daar niet meteen het gezelschap die me ligt. Maar nu haal ik mijn motivatie wel uit de muziek hoewel dat niet altijd even makkelijk is. Wat verouderde stukken spelen die de dirigent goed vindt maar geen enkele muzikant graag speelt... Daar heb ik wel weer moeite mee. Die worden gespeeld onder het motto "jamaar het publiek hoort dat graag"...
Dat vind ik zowiezo de verkeerde instelling. Je moet spelen wat muzikanten graag horen en spelen. Want daar begint alles. Muziek maken gaat over gevoel niet over zwarte vlekjes van een papier blazen.
Trouwens Publiek hoort dat graag... mnja lijkt me een vaag begrip. Nuja terug naar mijn gevoel. Vroeger toen ik moest begeleiding spelen loste ik dat soms heel erg eenvoudig op. Ik speelde niet. Ja ik beken als het te saai werd dan speelde ik niet.
Nu niet meer. Ik vindt niet dat ik dat nog kan maken. Als muzikant probeer je samen een mooi geheel te maken en niet er als enkeling uit te springen.
En mijn ergenis nummer 1: De pauze
Na een pauze valt het niveau altijd vele trappen lager. In die aard zelfs dat de dirigent al verklaard heeft daar rekening mee te moeten houden. Het begint al 10-15 minuten voor de pauze. Dan komen de eerste opmerkingen al. "'k heb dorst" "tjah chef die noot spelen lukt niet hoor met een droge keel"...
Dan vraag ik me af kom je drinken? of kom je muziek spelen?
Uitstappen zijn niet beter trouwens...
Maar ik wil wel duidelijk maken niet alle muzikanten zijn zatlappen!!!
Zeker bij de jeugd merk je dat die wel nadenken en meer dan geregeld zie je enkele de jeugd (nuja jeugd tot 30 jaar :D) met enkel cola's en water's staan. Terwijl de oudere garde zich te goed doen aan hun export.
terug naar nu.
Ik qoute van pj "Muziek spelen is nog een andere beleving dan het beluisteren ervan. Muziek thuis spelen kan leuk zijn en relaxerend, maar het in groep kunnen brengen geeft toch dat iéts meer, en dan nog met publiek erbij is het plaatje helemaal af "
Volledig met eens daarom ook dat ik een gitaar heb gekocht. Tuurlijk ontken ik eerst dat mijn bedoeling is om een groepje te stichten/Vergezellen. Maar ik wil op een podium staan. En ik wil op zoek gaan naar dat ene moment. Dat ene moment dat je op de top staat. Dat je speelt en de volledige zaal kunt overspoelen met jou muziek. Muziek die toont waar je voor staat wie je bent en waar je naar toe gaat. Dat ene moment waarbij niemand in de zaal nog danst, waarbij niemand nog praat maar gewoon niet kan stoppen met genieten. Of het nu in de plaatselijke parochiezaal is of in het sportpaleis...
Het wordt een lange moeilijke reis ... maar ik kom er.
En daarom eindig ik met de woorden van mijn voorhanger
Muziek brengt de mensen samen. Laten we dan samen ook voor muziek gaan?
Het wordt dan ook een post waarvan sommige zullen denken. "he dat is Pj zijn idee gewoon anders verwoord, hij doet hem gewoon na"
Denk ervan wat je wilt dit is mijn mening ( en deels ook die van Pj me dunkt)
Wat doet muziek met je, wat voor gevoel brengt het bij je op en wat doe je met dat gevoel. Of je nu een vooral geel kleurtje hebt een zwart een blank of wat dan ook muziek doet iets met je. Wat uniek is aan muziek is dat 1 bepaald nummer je kan doen genieten, je doen een traan laten en lachen tegelijk. Dat doet niks anders met je... een vrouw misschien maar dat is voor een andere keer.
Nummers die voor mij een speciale betekenis hebben.
Baker street ( Gerry Rafferty) doet me steeds terug denken aan mijn hele jonge jaren. Ik weet niet waarom maar het is er. Misschien heb ik het gehoord als 5 jarige ukkie wie zal het zeggen. Nog zo'n nummer is in the shadows (The Ramsus) zal me voor eeuwig doen terug denken aan dat memorabel aspiweekend in de ardennen. Het blijft me kippevel bezorgen. Ja het doet me lachen en wenen tegelijk...
Het is pas sinds dit jaar dat ik echt de waarde van muziek leer kennen. Hiervoor werd ik kwaad, gefrustreerd ja zelfs misnoegd als we weer een zoveelste saai vervelend stuk spelen in het muziek. Gevolg was totaal rampzalige prestatie zonder enige overtuiging. Enige reden dat ik ging was voor de mensen daar. Nu? Volledig omgedraaid. Wat muzikanten betreft vind ik daar niet meteen het gezelschap die me ligt. Maar nu haal ik mijn motivatie wel uit de muziek hoewel dat niet altijd even makkelijk is. Wat verouderde stukken spelen die de dirigent goed vindt maar geen enkele muzikant graag speelt... Daar heb ik wel weer moeite mee. Die worden gespeeld onder het motto "jamaar het publiek hoort dat graag"...
Dat vind ik zowiezo de verkeerde instelling. Je moet spelen wat muzikanten graag horen en spelen. Want daar begint alles. Muziek maken gaat over gevoel niet over zwarte vlekjes van een papier blazen.
Trouwens Publiek hoort dat graag... mnja lijkt me een vaag begrip. Nuja terug naar mijn gevoel. Vroeger toen ik moest begeleiding spelen loste ik dat soms heel erg eenvoudig op. Ik speelde niet. Ja ik beken als het te saai werd dan speelde ik niet.
Nu niet meer. Ik vindt niet dat ik dat nog kan maken. Als muzikant probeer je samen een mooi geheel te maken en niet er als enkeling uit te springen.
En mijn ergenis nummer 1: De pauze
Na een pauze valt het niveau altijd vele trappen lager. In die aard zelfs dat de dirigent al verklaard heeft daar rekening mee te moeten houden. Het begint al 10-15 minuten voor de pauze. Dan komen de eerste opmerkingen al. "'k heb dorst" "tjah chef die noot spelen lukt niet hoor met een droge keel"...
Dan vraag ik me af kom je drinken? of kom je muziek spelen?
Uitstappen zijn niet beter trouwens...
Maar ik wil wel duidelijk maken niet alle muzikanten zijn zatlappen!!!
Zeker bij de jeugd merk je dat die wel nadenken en meer dan geregeld zie je enkele de jeugd (nuja jeugd tot 30 jaar :D) met enkel cola's en water's staan. Terwijl de oudere garde zich te goed doen aan hun export.
terug naar nu.
Ik qoute van pj "Muziek spelen is nog een andere beleving dan het beluisteren ervan. Muziek thuis spelen kan leuk zijn en relaxerend, maar het in groep kunnen brengen geeft toch dat iéts meer, en dan nog met publiek erbij is het plaatje helemaal af "
Volledig met eens daarom ook dat ik een gitaar heb gekocht. Tuurlijk ontken ik eerst dat mijn bedoeling is om een groepje te stichten/Vergezellen. Maar ik wil op een podium staan. En ik wil op zoek gaan naar dat ene moment. Dat ene moment dat je op de top staat. Dat je speelt en de volledige zaal kunt overspoelen met jou muziek. Muziek die toont waar je voor staat wie je bent en waar je naar toe gaat. Dat ene moment waarbij niemand in de zaal nog danst, waarbij niemand nog praat maar gewoon niet kan stoppen met genieten. Of het nu in de plaatselijke parochiezaal is of in het sportpaleis...
Het wordt een lange moeilijke reis ... maar ik kom er.
En daarom eindig ik met de woorden van mijn voorhanger
Muziek brengt de mensen samen. Laten we dan samen ook voor muziek gaan?
vrijdag 31 oktober 2008
zondag 19 oktober 2008
Guitar hero (2)
Ik ben met deze posten begonnen met slash maar daarna niet meer verder gedaan.
Bij deze dus een nieuwe gitaarheld.
John Lee Hooker (Clarksdale (Mississippi), 22 augustus 1917 - Los Altos (Californië), 21 juni 2001) was een invloedrijke Amerikaanse blueszanger, gitarist en songwriter die tijdens zijn leven verschillende soorten stijlen hanteerde. Hij geldt als een belangrijke vernieuwer van de blues. Bekende nummers van Hooker zijn onder andere Boom Boom en I'm in the Mood. Hij werd geboren in Clarksdale, Mississippi in een muzikale familie, en als neef van Earl Hooker.
Ook al stotterde hij bij gewone conversaties, wanneer hij zong, viel dat niet op door z'n half-gesproken zangstijl die zijn handelsmerk werd. Zijn muziek was ritmisch vrij, een eigenschap die teruggevonden wordt bij veel van de akoestische Delta Blues muziek.
Aangetrokken door fabriekswerk verhuisde Hooker naar Detroit in 1943, waar hij zou blijven tot in 1969. Hij voelde zich perfect thuis in de nabijheid van de blues-saloons in Hastings Straat, dé plaats in Detroits oostkant voor entertainment voor zwarte burgers.
Hooker begon zijn carrière in 1948 met de hit single "Boogie Chillen", opgenomen in een studio nabij de Wayne State Universiteit. Hij voerde vooral solo liedjes uit; hij werd populair bij de blues-aficionados, folkfans uit de vroege jaren '60, en bekoorde ook het witte publiek. Ook bood hij de jonge folk hero Bob Dylan indertijd een aantal kansen.
In 1989 begon hij een groepssessie met een aantal muzikanten, onder wieKeith Richards en Carlos Santana, om The Healer op te nemen - dat een Grammy won — een van de vele prijzen. Daarnaast werkte hij samen met onder anderen Miles Davis, Bonnie Raitt en Los Lobos. Hooker heeft ook verscheidene liedjes opgenomen met Van Morrison, zoals Never get out of these blues alive, The healing game en I cover the waterfront. Ook trad hij verscheidene keren op met Van Morrison, waarvan sommige nummers op het live-album A night in San Francisco te vinden zijn.
Hooker werd ziek vlak voor hij aan een tour door Europa wilde beginnen, in 2001. Hij stierf niet lang daarna op 84-jarige leeftijd.
John Lee Hooker heeft gedurende zijn leven meer dan 100 albums opgenomen. De laatste jaren van zijn leven vertoefde hij rond de baai van San Francisco, in Californië, waar hij een nachtclub toestemming had gegeven om de naam Boom Boom Room te gebruiken, naar één van z'n hits.
Hooker's laatste opname vond plaats met de Italiaanse zanger Zucchero in de lente van 2001. Voor diens nummer "Ali D'Oro" (lett. Gouden Vleugels), van het album Shake, zong de bluesman nog het refrein in: "I lay down with an angel." Hooker liet acht kinderen, negentien kleinkinderen, een ontelbaar aantal achterkleinkinderen en een neef na.
Hoewel John Lee Hooker een belangrijk deel van zijn carrière woonde en werkte in Detroit, wordt hij niet meteen geassocieerd met de Chicago-stijl die lang de muziekscene in de grote noordelijke steden van de VS domineerde. Hooker staat vooral bekend als pregnant vertolker van een aantal zuidelijke bluesstijlen, beter bekend onder de verzamelnaam Delta-blues, met veel invloeden van country, folk en de zogeheten "front porch blues". Hookers gebruik van de elektrische gitaar - vaak een Gretsch, soms een Gibson - verbond op nog niet eerder vertoonde wijze de Delta Blues met de sterk opkomende naoorlogse niet louter meer akoestisch geïnspireerde blues.
Hookers songs zijn in een halve eeuw tijd honderden keren gecovered door bands en individuele musici, van The White Stripes, MC5, The Doors, George Thorogood, Jimi Hendrix, Led Zeppelin, AC/DC, Van Morrison, The Yardbirds, The Animals, R. L. Burnside en deJ. Geils Band tot en met The Rolling Stones, Eric Clapton en The Jon Spencer Blues Explosion
Boom Boom Boom
I'm in the mood
The Healer (samen met een andere gitaarheld Santana)
Bij deze dus een nieuwe gitaarheld.
John Lee Hooker (Clarksdale (Mississippi), 22 augustus 1917 - Los Altos (Californië), 21 juni 2001) was een invloedrijke Amerikaanse blueszanger, gitarist en songwriter die tijdens zijn leven verschillende soorten stijlen hanteerde. Hij geldt als een belangrijke vernieuwer van de blues. Bekende nummers van Hooker zijn onder andere Boom Boom en I'm in the Mood. Hij werd geboren in Clarksdale, Mississippi in een muzikale familie, en als neef van Earl Hooker.
Ook al stotterde hij bij gewone conversaties, wanneer hij zong, viel dat niet op door z'n half-gesproken zangstijl die zijn handelsmerk werd. Zijn muziek was ritmisch vrij, een eigenschap die teruggevonden wordt bij veel van de akoestische Delta Blues muziek.
Aangetrokken door fabriekswerk verhuisde Hooker naar Detroit in 1943, waar hij zou blijven tot in 1969. Hij voelde zich perfect thuis in de nabijheid van de blues-saloons in Hastings Straat, dé plaats in Detroits oostkant voor entertainment voor zwarte burgers.
Hooker begon zijn carrière in 1948 met de hit single "Boogie Chillen", opgenomen in een studio nabij de Wayne State Universiteit. Hij voerde vooral solo liedjes uit; hij werd populair bij de blues-aficionados, folkfans uit de vroege jaren '60, en bekoorde ook het witte publiek. Ook bood hij de jonge folk hero Bob Dylan indertijd een aantal kansen.
In 1989 begon hij een groepssessie met een aantal muzikanten, onder wieKeith Richards en Carlos Santana, om The Healer op te nemen - dat een Grammy won — een van de vele prijzen. Daarnaast werkte hij samen met onder anderen Miles Davis, Bonnie Raitt en Los Lobos. Hooker heeft ook verscheidene liedjes opgenomen met Van Morrison, zoals Never get out of these blues alive, The healing game en I cover the waterfront. Ook trad hij verscheidene keren op met Van Morrison, waarvan sommige nummers op het live-album A night in San Francisco te vinden zijn.
Hooker werd ziek vlak voor hij aan een tour door Europa wilde beginnen, in 2001. Hij stierf niet lang daarna op 84-jarige leeftijd.
John Lee Hooker heeft gedurende zijn leven meer dan 100 albums opgenomen. De laatste jaren van zijn leven vertoefde hij rond de baai van San Francisco, in Californië, waar hij een nachtclub toestemming had gegeven om de naam Boom Boom Room te gebruiken, naar één van z'n hits.
Hooker's laatste opname vond plaats met de Italiaanse zanger Zucchero in de lente van 2001. Voor diens nummer "Ali D'Oro" (lett. Gouden Vleugels), van het album Shake, zong de bluesman nog het refrein in: "I lay down with an angel." Hooker liet acht kinderen, negentien kleinkinderen, een ontelbaar aantal achterkleinkinderen en een neef na.
Hoewel John Lee Hooker een belangrijk deel van zijn carrière woonde en werkte in Detroit, wordt hij niet meteen geassocieerd met de Chicago-stijl die lang de muziekscene in de grote noordelijke steden van de VS domineerde. Hooker staat vooral bekend als pregnant vertolker van een aantal zuidelijke bluesstijlen, beter bekend onder de verzamelnaam Delta-blues, met veel invloeden van country, folk en de zogeheten "front porch blues". Hookers gebruik van de elektrische gitaar - vaak een Gretsch, soms een Gibson - verbond op nog niet eerder vertoonde wijze de Delta Blues met de sterk opkomende naoorlogse niet louter meer akoestisch geïnspireerde blues.
Hookers songs zijn in een halve eeuw tijd honderden keren gecovered door bands en individuele musici, van The White Stripes, MC5, The Doors, George Thorogood, Jimi Hendrix, Led Zeppelin, AC/DC, Van Morrison, The Yardbirds, The Animals, R. L. Burnside en deJ. Geils Band tot en met The Rolling Stones, Eric Clapton en The Jon Spencer Blues Explosion
Boom Boom Boom
I'm in the mood
The Healer (samen met een andere gitaarheld Santana)
vrijdag 10 oktober 2008
Great covers
Als volgende groep ooit ergens dicht speelt kun je me altijd overtuigen om te gaan.
Apocalyptica
Een Finse groep die nummers spelen van vooral Metallic maar andere topnummers worden ook gecoverd. Naast covers hebben ze ook eoigen nummers maar het zijn toch de covers die bij het brede publiek de meeste aantrek kennen. Ze zijn trouwens bekend geworden toen ze in 2007 mochten op optreden op het eurosong festival. Jammer dat ze niet mee deden anders was het al beslist lijkt me zo.
!warning! dit muziekgenre is zeer specifiek en dikke kans vind je er geen bal aan!
Nothing Else Matters
Persoonlijk vind ik deze versie beter maar das een kwestie van smaak.kwa klankkleur is het veel dramatischer en dus een ingetogen versie van het origineel in mijn ogen.
Hall of the mountain king
Ik weet niet of jullie deze zullen kennen maar mensen die nu en dan bezig zijn met klassieke muziek zullen deze waarschijnlijk wel kennen. Hall of the mountain king van Edward G.
Prachtig hoe een klassiek stuk op klassieke instrumenten toch lkkr Rock kan zijn.
En nu even een echt harde
Inquisition Symphony (origineel van Sepultura voor de Nuts ;))
En terwijl we bezig zijn nog een andere groep.
Sepultura-Ratamahatta
Ik schrijf bij deze een wedstrijdje uit. De eerste die me met volle stem zonder fouten kan meebrullen trakteer ik.
En gaan :D
Ja pj binnenkort een post met text maar effe filmpjes op me blog opnieuw op te starten :D
Respect!
Apocalyptica
Een Finse groep die nummers spelen van vooral Metallic maar andere topnummers worden ook gecoverd. Naast covers hebben ze ook eoigen nummers maar het zijn toch de covers die bij het brede publiek de meeste aantrek kennen. Ze zijn trouwens bekend geworden toen ze in 2007 mochten op optreden op het eurosong festival. Jammer dat ze niet mee deden anders was het al beslist lijkt me zo.
!warning! dit muziekgenre is zeer specifiek en dikke kans vind je er geen bal aan!
Nothing Else Matters
Persoonlijk vind ik deze versie beter maar das een kwestie van smaak.kwa klankkleur is het veel dramatischer en dus een ingetogen versie van het origineel in mijn ogen.
Hall of the mountain king
Ik weet niet of jullie deze zullen kennen maar mensen die nu en dan bezig zijn met klassieke muziek zullen deze waarschijnlijk wel kennen. Hall of the mountain king van Edward G.
Prachtig hoe een klassiek stuk op klassieke instrumenten toch lkkr Rock kan zijn.
En nu even een echt harde
Inquisition Symphony (origineel van Sepultura voor de Nuts ;))
En terwijl we bezig zijn nog een andere groep.
Sepultura-Ratamahatta
Ik schrijf bij deze een wedstrijdje uit. De eerste die me met volle stem zonder fouten kan meebrullen trakteer ik.
En gaan :D
Ja pj binnenkort een post met text maar effe filmpjes op me blog opnieuw op te starten :D
Respect!
zaterdag 2 augustus 2008
Het einde van de muziek?
Al bladerend door het wetenschap boekje Kijk vond ik een leuk artikel over muziek.
Geschreven door iemand van Kijk zelf. leuk om een discussie op gang te brengen?
Er was een tijd dat alle muziek die je hoorde live gespeeld werd, omdat er geen techniek bestond om muziek vast te leggen. Muzikanten kochten bladmuziek en speelden hits van die tijd. Nou kan een beetje muzikant natuurlijk gewoon goed naar een uitvoering van een collega luisteren en het stuk naspelen. Dat was dan de illegale kopie van die tijd. Maar alles verandert als artiesten begin de twintigste eeuw hun muziek gaan opnemen. Nu kan iedereen de uitvoering van de originele artiest horen. Sommige muziekuitgevers en muziekanten proberen daadwerkelijk een tijdje om de verspreiding van muziekopnamen tegen te houden, maar er is geen redden aan. Het publiek wil opgenomen muziek dus dat krijgt het. Een complete nieuwe industrie komt op om in die behoefte te voorzien. met straatmuzikanten en de verkopers van bladmuziek hebben de opnameartiesten en hun uitgevers niks te maken.
De muziekindustrie zorgt dat artiesten hun muziek kunnen opnemen, en dat die opnamen vermenigvuldigd, verpakt, gepromott en verspreid worden. Een dure zaak, vooral die promotie. Maar een beperkt deel van de muzikanten leeft van de verkoop van muziekopnamen. Een nog veel kleiner deel wordt echt rijk.
Met de komst van het digitale tijdperk worden de kosten van het maken, vermenigvuldigen en verspreiden van muziek zo laag, dat de artiesten en hun fans de industrie niet meer nodig hebben. Alleen voor de marketing, het onder de aandacht vrengen van de artiesten bij een breed publiek, heeft de industrie nog nut, maar ook hier blijkt internet heel effectief te zijn om muzikant en consument bij elkaar brengen. De rol van de muziekindustrie lijkt uitgespeeld. Wat zou er gebeuren als we gewoon de muziekindustrie afschaffen? Als je zegt dat alle muziek gratis is, omdat het haast niks kost om te verspreiden en te maken?
Om te beginnen raken de mensen die in de industrie werken voor het grootste deel hun baan kwijt, zoals dat ook met veel uitgevers van bladmuziek is gebeurd Hoewel het altijd lullig is als iemand geen werk meer heeft, kunnen ze niet verwachten dat wij via aankoop van muziek hun baan subsidiëren. De kolenmijnen in Limburg bleven tenslotte ook niet open, toen ze niet meer rendabel waren.
Wat overblijft zijn de kunstenaars zelf. Kunnen we het ze wel aandoen om ze het brood uit de mond te stoten? De succesvolle muzikanten die voor hun inkomen volledig afhankelijk zijn van de verkoop van hun opnames zouden het zwaar kunnen krijgen. Die zouden in het ergste geval aan lager wal kunnen raken en zich om moeten laten scholen. Dat is heel zielig, zoals het ook zielig was toen de mijn werkers in Limburg werkeloos werden.
Maar het zal niet het einde zijn van de muziek. Een nieuwe generatie artiesten, die niet beter weet of er valt aan verspreiding van je werk geen geld te verdienen, zal andere middelen vinden. Live optreden, bijvoorbeeld. Het einde van de huidige muziekindustrie is niet het einde van de muziek of de muzikant. Misschien zullen we het ooit volkomen absurd vinden dat iemand die toevallig het geluk had een hitje te hebben geschreven daar tot de lengte van zijn dagen geld voor moet vangen.
Hetzelfde held voor schrijvers van teksten. Als ik een stuk voor KIJK schrijf, hoor ik elke keer als die tekst opnieuw wordt gebruikt een vergoeding te ontvangen (hm.. oeps :D). Ik voel het als mijn recht en ik vind zelfs dat ik te weinig krijg voor dat hergebruik. Maar is dat eigenlijk wel zo logisch? Ik ben akkoord gegaan met een bepaald bedrag om een stukje te schrijven. Dat vond ik toen kennelijk genoeg. Waarom zou i kdan elke keer opnieuw betaald moeten worden?
Mooie woorden. Maar ik zal dat geld nooit vrijwillig opgeven. Hetzelfde geld voor de muzikanten en de muziekindustrie. We zullen gedwongen moeten worden.
Let the talking begin!
Geschreven door iemand van Kijk zelf. leuk om een discussie op gang te brengen?
Er was een tijd dat alle muziek die je hoorde live gespeeld werd, omdat er geen techniek bestond om muziek vast te leggen. Muzikanten kochten bladmuziek en speelden hits van die tijd. Nou kan een beetje muzikant natuurlijk gewoon goed naar een uitvoering van een collega luisteren en het stuk naspelen. Dat was dan de illegale kopie van die tijd. Maar alles verandert als artiesten begin de twintigste eeuw hun muziek gaan opnemen. Nu kan iedereen de uitvoering van de originele artiest horen. Sommige muziekuitgevers en muziekanten proberen daadwerkelijk een tijdje om de verspreiding van muziekopnamen tegen te houden, maar er is geen redden aan. Het publiek wil opgenomen muziek dus dat krijgt het. Een complete nieuwe industrie komt op om in die behoefte te voorzien. met straatmuzikanten en de verkopers van bladmuziek hebben de opnameartiesten en hun uitgevers niks te maken.
De muziekindustrie zorgt dat artiesten hun muziek kunnen opnemen, en dat die opnamen vermenigvuldigd, verpakt, gepromott en verspreid worden. Een dure zaak, vooral die promotie. Maar een beperkt deel van de muzikanten leeft van de verkoop van muziekopnamen. Een nog veel kleiner deel wordt echt rijk.
Met de komst van het digitale tijdperk worden de kosten van het maken, vermenigvuldigen en verspreiden van muziek zo laag, dat de artiesten en hun fans de industrie niet meer nodig hebben. Alleen voor de marketing, het onder de aandacht vrengen van de artiesten bij een breed publiek, heeft de industrie nog nut, maar ook hier blijkt internet heel effectief te zijn om muzikant en consument bij elkaar brengen. De rol van de muziekindustrie lijkt uitgespeeld. Wat zou er gebeuren als we gewoon de muziekindustrie afschaffen? Als je zegt dat alle muziek gratis is, omdat het haast niks kost om te verspreiden en te maken?
Om te beginnen raken de mensen die in de industrie werken voor het grootste deel hun baan kwijt, zoals dat ook met veel uitgevers van bladmuziek is gebeurd Hoewel het altijd lullig is als iemand geen werk meer heeft, kunnen ze niet verwachten dat wij via aankoop van muziek hun baan subsidiëren. De kolenmijnen in Limburg bleven tenslotte ook niet open, toen ze niet meer rendabel waren.
Wat overblijft zijn de kunstenaars zelf. Kunnen we het ze wel aandoen om ze het brood uit de mond te stoten? De succesvolle muzikanten die voor hun inkomen volledig afhankelijk zijn van de verkoop van hun opnames zouden het zwaar kunnen krijgen. Die zouden in het ergste geval aan lager wal kunnen raken en zich om moeten laten scholen. Dat is heel zielig, zoals het ook zielig was toen de mijn werkers in Limburg werkeloos werden.
Maar het zal niet het einde zijn van de muziek. Een nieuwe generatie artiesten, die niet beter weet of er valt aan verspreiding van je werk geen geld te verdienen, zal andere middelen vinden. Live optreden, bijvoorbeeld. Het einde van de huidige muziekindustrie is niet het einde van de muziek of de muzikant. Misschien zullen we het ooit volkomen absurd vinden dat iemand die toevallig het geluk had een hitje te hebben geschreven daar tot de lengte van zijn dagen geld voor moet vangen.
Hetzelfde held voor schrijvers van teksten. Als ik een stuk voor KIJK schrijf, hoor ik elke keer als die tekst opnieuw wordt gebruikt een vergoeding te ontvangen (hm.. oeps :D). Ik voel het als mijn recht en ik vind zelfs dat ik te weinig krijg voor dat hergebruik. Maar is dat eigenlijk wel zo logisch? Ik ben akkoord gegaan met een bepaald bedrag om een stukje te schrijven. Dat vond ik toen kennelijk genoeg. Waarom zou i kdan elke keer opnieuw betaald moeten worden?
Mooie woorden. Maar ik zal dat geld nooit vrijwillig opgeven. Hetzelfde geld voor de muzikanten en de muziekindustrie. We zullen gedwongen moeten worden.
Let the talking begin!
Abonneren op:
Posts (Atom)